سنجش آنتروپی ذهنی

زمانی که با یک پروژه جدید روبرو می‌شوم، تجزیه آن به مراحل کوچکتر برایم غیرممکن به نظر می‌رسد و فلج می‌شوم.

شروع کردن یک کار ساده، نیازمند غلبه بر کوهی از افکار بازدارنده و مفروضات پیچیده‌ای است که به یکباره هجوم می‌آورند.

حتی زمانی که منطقاً می‌دانم یک کار چقدر ساده است، احساس می‌کنم انرژی اولیه برای دست بردن به آن را به هیچ وجه ندارم.

پیش از شروع هر کار، به جای پرداختن به هسته اصلی، درگیر حواشی و روش‌های قدیمی انجام آن می‌شوم که انرژی‌ام را می‌گیرد.

من می‌توانم بدون نیاز به تلاش ذهنی زیاد، کارهای پیچیده را سریعاً به اجزای کوچک و قابل اجرا تبدیل کرده و شروع کنم.

به جای بهانه‌تراشی برای شروع نکردن، به راحتی بر نیروی بازدارنده اولیه غلبه می‌کنم و وارد جریان کار (Flow) می‌شوم.

در حین انجام یک کار، جزئیات غیرمهم و نامرتبط به شدت ذهن مرا درگیر می‌کنند و مانع پیشبرد هدف اصلی می‌شوند.

برای حفظ یک خط فکری مشخص، احساس می‌کنم باید انرژی ذهنی عظیمی را صرف مبارزه با افکار پراکنده کنم.

ارتباط کلامی و فکری من در حین کار، به سرعت از موضوع اصلی منحرف شده و انسجام منطقی خود را از دست می‌دهد.

در محیط کار، تمرکزم بین بی‌توجهی مطلق و غرق شدن بیش از حد در یک جزئیات کوچک در نوسان است.

من قادرم به راحتی اطلاعات اضافی را فیلتر کرده و بدون احساس خستگی، روی مسئله اصلی متمرکز بمانم.

ذهن من مانند یک ماشین بدون اصطکاک کار می‌کند و حفظ تمرکز برای مدت طولانی برایم بسیار کم‌هزینه است.

هنگامی که کارم به دلیل یک عامل خارجی متوقف می‌شود، بازیابی تمرکز و بازگشت به سرعت قبلی برایم غیرممکن است.

وقتی درگیر یک فکر منفی یا اضطراب در مورد کار می‌شوم، در یک حلقه بسته گیر می‌افتم و نمی‌توانم این زنجیره را متوقف کنم.

انتقال بین دو وظیفه کاملاً متفاوت، نیازمند زمان طولانی برای تغییر وضعیت ذهنی است و مرا به شدت خسته می‌کند.

من تمایل دارم اشتباهات گذشته را تکرار کنم زیرا پرسیدن سوال درباره ریشه تصمیماتم برایم بسیار دشوار است.

من می‌توانم به سرعت وضعیت ذهنی خود را بین فازهای کشف (Exploration) و بهره‌برداری (Exploitation) تغییر دهم.

زمانی که در یک چرخه فکری مخرب می‌افتم، با طرح سوالات انتقادی از خودم، سریعاً از آن چرخه خارج می‌شوم.

احساس می‌کنم کنترل کارهایم از دستم خارج شده و نتایج تصمیماتم کاملاً غیرقابل پیش‌بینی و متناقض است.

در مواجهه با یک مشکل بحرانی، تنها می‌توانم به راه حل فوری فکر کنم و توانایی پیش‌بینی عواقب ثانویه آن را ندارم.

نمی‌توانم تشخیص دهم که چگونه بخش‌های ظاهراً نامرتبط کارم بر یکدیگر تاثیر گذاشته و باعث ایجاد بحران می‌شوند.

به ندرت به این فکر می‌کنم که جریان کاری یا سلامت روان من در کجا ممکن است دچار شکست یا فروپاشی غیرمنتظره شود.

من معمولاً می‌توانم پیامدهای مرتبه دوم و سوم تصمیماتم را در سیستم کاری پیش‌بینی کرده و از آشوب جلوگیری کنم.

من پیوسته ذهن و عادات کاری خود را ممیزی می‌کنم تا آسیب‌پذیری‌های روان‌شناختی‌ام را پیش از وقوع بحران برطرف کنم.